Na de aardbeving – Boekentip Marit van der Meulen (schrijfster)

Welke boekentip heb je voor ons ?

Na de aardbeving van Haruki Marukami

“Ik heb de verhalenbundel  Na de aardbeving van Haruki Marukami verslonden door een onverklaarbare spanning die achter de zinnen ligt en niet in woorden te vatten is. Zijn magische stijl zit eerder in wat hij niet noemt, dan wel.  Zijn aanleiding om iets op papier te brengen, is al even merkwaardig. Marukami  was getuige van een honkbalwedstrijd, zag hoe Dave Hilton een homerun sloeg en realiseerde zich dat hij een roman wilde schrijven.  Het eerste verhaal gaat over Komura, die naar Hokkaido reist om daar een houten doosje van een collega aan diens zus te overhandigen. De zus heeft hij nog nooit gezien. Twee dames wachten hem op op het vliegveld. Ze herkennen hem direct, terwijl hij pas later het pakje uit zijn dikke skihemd rolt. Vreemd, als je bedenkt dat ze hem aan het doosje hadden moeten herkennen. Marukami schetst situaties die bungelen op het randje van de realiteit. Dat magisch realisme maakt dat je door wil lezen. “

Wie ben je ?

“Pfffff, dit vind ik een erg filosofische vraag en direct al de moeilijkste om te beantwoorden. Ik verander steeds, ben niet statisch. Ik heet Marit van der Meulen,  ben een perfectionist,  toch kan ik steeds sneller lachen om mijn eigen fouten. Ik ben vrouw, maar misschien ben ik in een vorig leven wel een man geweest. Nu ben ik 33, volgend jaar 34 jaren oud. Ik werk als schrijfster tot het niet meer kan:  in de toekomst ga ik wellicht dementeren. Vandaag ben ik blij met mijn twee katten,   gisteren heb ik ze uitgefoeterd omdat ze gesmuld hebben van een gejat broodje uit mijn tas.”

Meer info;

www.maritvandermeulen.nl
facebook.com/m.c.vandermeulen

Wat doe je nu ?

“Druk met promotiewerkzaamheden. Dit jaar is mijn fictieroman Reggae in de sneeuw uitgebracht, een verhaal over een liefde tussen twee jonge mensen van verschillende culturen die door een aanslag in een nieuw daglicht komt te staan. In dit boek heb ik licht gebruik gemaakt van magisch realisme. Als Tara spacecake eet en wat ephedresigaretten rookt, ziet ze een gevreesde vriend van haar ex Mimoun in de coffeeshop staan. Ze knippert met haar ogen en weg is hij weer. Dan loopt ze naar het Centraal Station terwijl lichtflitsen langs haar heen schieten. Op het perron ziet ze agenten voor de metro staan die ze waarneemt als poortwachters van het kwaad. Ze wil haar uiterlijk in de weerspiegeling  van de metroruit bekijken om zichzelf terug te kunnen vinden. Het duurt even voordat de lezer zeker weet dat Tara aan het trippen is. Door die vertwijfeling, kan je als schrijver spanning creëren.“

Wat zijn je toekomstplannen ?

“Momenteel schrijf ik een roman over een prostituee op Madeira die een oude Engelsman ontmoet met een dubieus verleden. Hij betaalt haar zonder seks van haar te verlangen. Mijn personage Fontanel geeft zich aan hem over en als schrijver maak ik me daar ernstig zorgen over.  In dit verhaal doe ik meer met het magisch realisme:  op een dag zien Emmett en Fontanel de hoofdweg  van het eiland de zee inlopen. Maar het kan ook zijn dat het uiteindelijk iets heel anders wordt. Ik ben er nog niet helemaal over uit. Het schrijfproces alleen al is ongrijpbaar en spannend.”

Deze boekentip staat in Interviews, Literatuur & Romans en heeft de volgende tags , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*