Leve het been – Boekentip Job Breemer ter Stege (consultant en auteur)

Welke boekentip heb je voor ons ?

Leve het been (snijtijd 90 minuten) van Max van Rooy.

Ik vind het boek ‘Leve het been (snijtijd 90 minuten)’ van Max van Rooy fascinerend. De schrijver beschrijft op gedetailleerde manier wat de impact is van de amputatie van zijn been. Op zich al interessant om te lezen, maar dat het verhaal zich bovendien afspeelt op een plek waar ik bijna dagelijks rondloop, geeft het voor mij een extra dimensie. Vanuit een heldere observatie beschrijft hij onder andere zijn tijd in het AMC. Waarom ik het boek ben gaan lezen, komt echter door een ander onderwerp dat breed wordt uitgemeten in dit boek: fantoompijnen. Eerder dit jaar hoorde ik daar voor het eerst over, of beter, stond ik er voor het eerst bewust bij stil. Er was uit onderzoek gebleken dat men fantoompijn in geamputeerde ledematen (tijdelijk) kon bestrijden met behulp van een spiegel. Die spiegel werd dan zo geplaatst dat een patiënt zou kunnen denken dat bijvoorbeeld zijn linkerarm weer even terug was, terwijl het in werkelijkheid het spiegelbeeld van de rechterarm was. Door aan de rechterarm te krabben, kon de jeuk in de linker fantoomarm worden gereduceerd. Spiegel anosognosie heet die methode, zo leerde ik in ‘Leve het been’. Een boek waarin Van Rooy eerlijk en deskundig uitleg geeft over de impact van een beenamputatie, de invloed die dat heeft op zijn eigen leven en het leven van zijn gezin. Het heeft me een hoop geleerd over het bizarre dat fantoompijn is, of lijkt te zijn. Ter illustratie een kort fragment van Van Rooy al zittende onder de douche: “Mijn spookvoet liet weten dat ik vergeten was zijn sok uit te trekken. En hij had gelijk, ik voelde inderdaad dat de sok kleddernat werd. Automatisch ging mijn rechterhand naar beneden om hem alsnog uit te trekken, maar halverwege, ongeveer ter hoogte van mijn spookknie, viel het automatisme door de mand en bleef mijn hand een fractie van een seconde hulpeloos in de lucht hangen.”

Wie ben je en wat doe je ?

Ik ben Job Breemer ter Stege, ruim 27 jaar geleden geboren in Leiden en via omzwervingen in Nederland en Amerika in 2009 in de Jordaan terecht gekomen. Vanaf het moment dat ik in Amsterdam woon, ben ik me steeds meer gaan richten op het schrijven, hetgeen resulteerde in het eerste boek dat twee weken geleden gepresenteerd is: ‘Pontus’. Ik werk binnen het AMC voor het gastro-intestinaal oncologisch centrum (GIOCA) waar mensen met het vermoeden van kanker in het spijsverteringskanaal snel kunnen worden gediagnosticeerd en behandeld door de beste specialisten uit Nederland. Het is een inspirerende omgeving om in te werken. Net als voor mijn tweede werkgever overigens: Vossius Consultancy, een dynamische jonge organisatie die zorginstellingen snel en helder ondersteunt bij hun zorgregistratie.

Wat zijn de laatste ontwikkelingen ?

Momenteel spendeer ik veel van mijn vrije tijd aan de promotie van mijn debuutroman ‘Pontus’. Er zijn momenteel optredens gepland in Amsterdam, Haarlem en Groningen. Daarnaast heb ik twee manuscripten op de plank liggen, waarvan ik er een, ‘Het Dolfijnenparadijs’ graag volgend jaar wil uitgeven.

Bestellen

Bestellen

Bestellen

Wat zijn je favoriete boeken ?

Ik houd van boeken waarin op een ogenschijnlijk eenvoudige manier veel sfeer wordt neergezet. Een goed voorbeeld daarvan is voor mij ‘The Catcher in the Rye’. Ook het boek ‘What I Talk About When I Talk About Running’ van Murakami is me tot op heden bijgebleven. De schrijver vertelt op een prachtige manier over zijn leven en het rennen. Over dat laatste spreekt hij alsof het een kunst is.

Boeken of e-book ?

Met e-books heb ik niets, met boeken veel. Ik moet een boek vast kunnen pakken, kunnen ruiken. Ik was gisteren in Trinity College in Dublin. Daar ben ik naar de tentoonstelling van The Book of Kells en de daarbij behorende bibliotheek geweest. Vond ik overweldigend prachtig. Een plat scherm van een iPad, mooi voor nieuws en social media, maar daar houdt het voor mij bij op.

Welk boek ligt er momenteel op je nachtkastje ?

Dat zijn er twee. ‘Caesarion’ van Wieringa, prachtig geschreven, en ‘Gijp’ van Michel van Egmond. Hoe plat ook, ik leer van Van der Gijp. En ik begrijp waarom mensen naar hem kijken en luisteren.

Bestellen

Bestellen

 

Deze boekentip staat in Interviews, Literatuur & Romans, Vrije tijd, Hobby & Sport en heeft de volgende tags , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*