Dit zijn de namen – Boekentip recensie Ton Vogels

Dit zijn de namen van Tommy Wieringa

Kan een nieuw geloof zomaar ontstaan, onder je eigen ogen? Een heilig moment en vier, vijf mensen die het zien? Waarom niet, denk je na het lezen van ‘Dit zijn de namen’ van Tommy Wieringa. Een strak verhaal, meesterlijk geschreven.

Een groep vluchtelingen die in de steppe hun verstand verliest en uit wanhoop bijgeloof omarmt. Een commissaris die zoekt naar een club om bij te horen en uitkomt bij de Joden. De kracht van deze roman is dat hij makkelijk is samen te vatten. Wieringa weet precies waar hij heen wil, voor iedere zin had hij een reden. Dat geeft het verhaal vaart en een gevoel van urgentie. In zijn vorige roman, ‘Ceasarion’, miste dat strakke keurslijf waardoor de lezer weliswaar veel van de wereld zag, maar daarvan helaas weinig bleef hangen. De steppe uit deze roman bezorgt me echter nog steeds een droge mond.

Personages

Wieringa verbindt de verhaallijnen over de commissaris en de vluchtelingen op een slimme en overtuigende manier. De commissaris stapt al na de openingsregels van de pagina’s: ‘Pontus Beg was niet de oude man geworden die hij zich had voorgesteld. Er ontbrak iets aan. De vluchtelingen aarzelen wat langer om zich bloot te geven. Waarschijnlijk een bewuste keuze van Wieringa om ze als groep te beschrijven en minder als individu, omdat hij aanduidingen gebruikt als ‘de jongen’, ‘de lange man’, ‘de stroper’. Een keus die ik echter niet altijd begrijp, omdat hij juist aan het einde de jongen tot een interessant personage maakt als hij in een ziekenhuisbed moet praten met de commissaris.

Stijl

Als je hart niet sneller gaat kloppen van het verhaal, is er gelukkig nog genoeg om verliefd op te worden in de regels zelfs. Wieringa betovert ze met mooie metaforen. Ze komen het beste tot hun recht als Wieringa ze klein houdt, bijna onopvallend. Bijvoorbeeld: Al bij het eerste daglicht stonden ze op om de draad te volgen die door het donker was doorgeknipt of Zijn schouders zijn een kleerhanger voor het trainingsjasje dat hij draagt.

Soms is er net te veel beeldspraak in een zin geperst. Jammer, want dat trekt je uit het verhaal, het leidt af. Zoals: Ze liepen naar de uitgang en sloten het hek achter zich, onder de bomen vol gefluister van de zielen die achterbleven. Of deze wat vreemde vergelijking tijdens een scene in de kurkdroge steppe: Dankbaarheid en hatelijke minachting joegen elkaar na als visjes op de bodem van een poel.

Raadselen

Wieringa heeft een meesterlijke roman geschreven. Toch kent het boek voor mij twee raadselen. Als eerste het einde. Wieringa slaagt er bijna driehonderd pagina’s in om zo subtiel te schrijven dat je als lezer net geen grip krijgt op het verhaal. Net als de vluchtelingen dreig je nooit aan te komen bij de bestemming. Dat is lekker, want het vraagt een actieve houding, het zingt na in je hoofd. Die zorgvuldig opgevulde vragen worden echter in de laatste vijf pagina’s redelijk recht-voor-zijn-raap beantwoord. Hoewel het juist goed afloopt voor de commissaris en de jongen, blijft het einde daardoor wat onbevredigend.

Het tweede raadsel viel me op toen ik het boek dichtsloeg: de cover. Een in mist gehulde jongen die voor metershoog gras staat, terwijl alles in het verhaal juist droogte ademt.

Over de recensent

Ik ben Ton Vogels. Vorig jaar debuteerde ik met de roman ‘De duivel van Vico’ bij uitgeverij Prometheus. Een verhaal over liefde en bezetenheid in Zuid-Italië.  De roman kreeg goede recensies en de burgemeester van het dorp was zelfs zo enthousiast dat hij de rechten heeft gekocht voor een vertaling. Kijk op m’n website  of volg me via Twitter.

Deze boekentip staat in Meer Tips, Recensie en heeft de volgende tags , , . Bookmark the permalink.

1 Reactie op Dit zijn de namen – Boekentip recensie Ton Vogels

  1. Ewoud van den Dool schreef:

    De cover is een verwijzing naar ‘Afrika’, het continent en de donkere man…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*